บทที่ 33 ตำรับรัก 28

เหลียงม่านฉีนิ่งไปเกือบหนึ่งอึดใจใหญ่ ก่อนเอ่ยถึงความไม่สบายใจของตน “ตัวข้าคือแม่ครัวเถื่อน และอย่างที่ท่านทราบ ข้าเป็นคนไร้หัวนอนปลายเท้า แซ่เหลียงก็เป็นแม่เล้าผู้หนึ่งให้ยืมใช้ เช่นนี้จะเหมาะสมเป็นสตรีของจวิ้นอ๋องได้อย่างไร ถึงเมืองหลวงเป็นที่ซึ่งเคยฝันถึง และอยากไปเยือนสักครั้ง แต่คงไปในฐานะนักท่...